Το P.C. φρόντισε και φέτος να διατηρήσει τον τίτλο του μεγάλου αγώνα –όπως και την πρώτη χρονιά το 2002- αλλά παρόλα αυτά και παρά το γεγονός ότι γίνεται σε μια περιοχή αρκετά μακριά από το κέντρο της χώρας (Αθήνα), κατάφερε να συγκεντρώσει όλους σχεδόν τους φίλους των αγώνων περιπέτειας (και χωρίς να προσφέρει μάλιστα τα χρηματικά έπαθλα της περσινής διοργάνωσης). Το τελευταίο ίσως να είναι ενδεικτικό των απόψεων των αθλητών που συμμετέχουν σε τέτοιους αγώνες, οι οποίοι μάλλον παραβλέπουν το γεγονός και με τη συμμετοχή τους αποδεικνύουν ότι ο χώρος αποκτά έναν μικρό μεν αλλά συμπαγή πυρήνα, ο οποίος σιγά-σιγά εμπλουτίζεται με νέους ανθρώπους, που προέρχονται κυρίως από το χώρο του αθλητισμού.

Μέσα από το πλήθος των καλών συμμετοχών ξεχώρισαν και αυτή τη φορά –και μάλιστα με σαφή υπεροχή έναντι των αντιπάλων τους- οι δύο πολύ καλοί αθλητές αντοχής, Χρόνης Δρούγιας και Κώστας Σταμούλης. Το δίδυμο που μετρά κάποιους μήνες ζωής, φαίνεται να υπερέχει σε πολλά σημεία και η παρουσία του δίνει ένα νέο ενδιαφέρον στο επίπεδο των κορυφαίων συμμετοχών, που έρχονται να διεκδικήσουν τις νίκες.

Το φετινό 2ο P.C. μετακόμισε (εντός νομού Γρεβενών βέβαια) φέτος και βρέθηκε στο χωριό-αετοφωλιά Σπήλαιο, στις βραχωμένες πλαγιές του Όρλιακα. Όπως και πέρυσι, έτσι και η φετινή διοργάνωση ήταν χαμηλών τόνων, χωρίς ιδιαίτερες τυμπανοκρουσίες. Η ενημέρωση έγινε το βράδυ της Παρασκευής και όπως συνηθίζεται, όταν αρχίζουν οι διευκρινήσεις από την πλευρά της διοργάνωσης, ξεκινούν και οι απορίες από την πλευρά των αθλητών. Και μέσα σε όλα ήρθε στο τέλος να προστεθεί και μια απίθανη πρόταση σχετικά με τη διεξαγωγή του αγώνα, που έμοιαζε περισσότερο με ανέκδοτο. Ευτυχώς όμως δεν δόθηκε συνέχεια…

Το πρωί του Σαββάτου δόθηκε εκκίνηση για 18 ομάδες, οι 7 από τις οποίες ήταν μικτές. Οι αγωνιζόμενοι προσπερνώντας και τα τελευταία σπίτια του χωριού κατηφόρισαν από ένα καλντερίμι προς το πέτρινο γεφύρι της Πορτίτσας στον ποταμό Βενέτικο. Οι πρώτοι ξεχώρισαν γρήγορα και για μια ακόμα φορά …χάθηκαν. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες (που ήταν και τα φαβορί του αγώνα) είχαν προλάβει να αποσπαστούν και ακολούθησαν τα σήματα του μικρού αγώνα που ήταν περισσότερο ευδιάκριτα και δυστυχώς οδηγούσαν σε άλλη κατεύθυνση από κάποιο σημείο και μετά.

Μετά το χάσιμο των πρώτων (Σταμούλης-Δρούγιας, Κοτόπουλος-Διττόπουλος, Καλοφύρης-Φάφαλης, Καμπουρόπουλος-Μetaxa) οι επόμενοι υποψιάστηκαν μόνο ότι κάτι συμβαίνει, αφού είχαν χάσει αρκετά λεπτά νωρίτερα την οπτική επαφή με τους προπορευόμενους. Βενετικίδης-Ρήγος ήταν αυτοί που βρέθηκαν επικεφαλείς αλλά σε κοντινή απόσταση ακολουθούσαν αρκετές δυνατές μικτές ομάδες. Η διαδρομή ακολούθησε νότια κατεύθυνση προς το χωριό Μοναχίτι, μέσα από όμορφη διαδρομή σε μονοπάτι. Οι ομάδες άρχισαν να φτάνουν στην πρώτη αλλαγή σε χρόνους που ποίκιλαν από 47 λεπτά μέχρι 1 ώρα (τον αργότερο χρόνο πέτυχαν φυσικά οι τέσσερις ομάδες που χάθηκαν στη διαδρομή).

Από το Μοναχίτι οι αθλητές συνέχισαν με τα ποδήλατά τους και πάλι με νότια κατεύθυνση, προς το χωριό Κρανιά, μέσα από χωματόδρομο στη αρχή αλλά και άσφαλτο αργότερα. Οι χαμένοι κέρδιζαν συνεχώς το χαμένο έδαφος, που αν υπολογιστεί θα πρέπει να ξεπερνούσε τα 20 λεπτά! Σε ένα ανελέητο κυνηγητό με το χαμένο χρόνο, τα φαβορί έκαναν τα πάντα, ρισκάροντας σε πολλές περιπτώσεις με τα ποδήλατά τους. Φυσικά η υπεροχή τους και στον τομέα της τεχνικής τους επέτρεψε να αποτολμήσουν επικίνδυνους ελιγμούς, ειδικά στους κατηφορικούς χωματόδρομους πριν την Κρανιά αλλά και στα τελευταία 3 ασφάλτινα χιλιόμετρα πριν από το χωριό.

Από το ξεκίνημα της ασφάλτου στο 10ο km θα ακολουθούσαν άλλα 22 km πάνω στον «εθνικό» δρόμο Γρεβενών-Ιωαννίνων, από τα οποία τα 15 περίπου ήταν συνεχόμενος ανήφορος. Εκεί θα γινόταν το μεγάλο ξεκαθάρισμα. Βενετικίδης-Ρήγος πέρασαν πρώτοι και από τη Μηλιά αλλά λίγο πιο πάνω ο δεύτερος παρουσίασε σημάδια υπογλυκαιμίας και η απόδοση της ομάδας έπεφτε σταθερά. Παράλληλα, οι «χαμένοι» είχαν μόλις καταφθάσει, κερδίζοντας τις απώλειές τους και πέρασαν μπροστά με καταιγιστικό ρυθμό, αφού και οι τέσσερις (Σταμούλης-Δρούγιας & Κοτόπουλος-Διττόπουλος) κατατάσσονται ανάμεσα στους καλύτερους έλληνες ποδηλάτες. Λίγο πίσω τους, ακολουθούσε το πολύ δυνατό δίδυμο των χιονοδρόμων Καλοφύρη-Φάφαλη, που κρατούσε κι αυτό έναν πολύ δυνατό ρυθμό ενώ οι δύο μικτές ομάδες της Salomon δούλευαν συστηματικά, βοηθώντας τις γυναίκες-μέλη τους και αποσπάστηκαν από την ουρά της κούρσας, που είχε χαθεί στις ατελείωτες στροφές μετά τη Μηλιά. Όμως αργότερα –στο δεύτερο cp- θα γινόταν κατανοητό ότι μετά από αρκετό χρόνο μέσα στον αγώνα οι διαφορές δεν είχαν ανοίξει τόσο πολύ ανάμεσα στους πρώτους και στους τελευταίους, απόδειξη της ποιοτικής βελτίωσης των συμμετοχών.

Ο καιρός ήταν εξαιρετικός έως ζεστός και μόνο τα φύλλα στα δέντρα του δάσους στο πλάι του δρόμου θύμιζαν ότι το φθινόπωρο είχε καταφθάσει σ αυτά τα υψόμετρα. Ένας αρκετά δυνατός άνεμος προοιώνιζε κάποια αλλαγή στον καιρό, που ευτυχώς –όπως και την πρώτη χρονιά- δεν συντελέστηκε στη διάρκεια του αγώνα αλλά την επόμενη μέρα. Η μεγάλη διαύγεια της ατμόσφαιρας και η μηδενική σχετική υγρασία του αέρα, ήταν ο καλύτερος σύμμαχος των αθλητών. Αρκετά περαστικά αυτοκίνητα, που μαζί με τα οχήματα υποστήριξης των ομάδων ήταν και οι μοναδικοί θεατές του αγώνα- επευφημούσαν τους αθλητές στην προσπάθειά τους να «βγάλουν» τους ανήφορους της Μηλιάς, που έφταναν μέχρι το υψόμετρο των 1500 μέτρων.

Οι πρώτοι που έφτασαν στη Λίμνη Πηγών Αώου ήταν οι Δρούγιας-Σταμούλης, σε 1 ώρα και 47 λεπτά, ένα μόλις λεπτό μπροστά από τους Διττόπουλο-Κοτόπουλο, σε μια μάχη που έδειχνε να έχει πολύ δρόμο μπροστά της. Δέκα λεπτά πιο πίσω ακολούθησαν οι Φάφαλης-Καλοφύρης (1.57) ενώ στην 4η και 5η θέση ήταν οι καταπληκτικές μικτές ομάδες Κωστόπουλος-Αναστασίου και Θεοχαρόπουλος-Καρπούζα (2.16), αφήνοντας τους προσωρινά προπορευόμενους Ρήγο-Βενετικίδη μόλις στην 6η θέση (2.22). Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες ομάδες «έγραψαν» ικανοποιητικούς χρόνους στην ποδηλατική ειδική (όλες με μία εξαίρεση με χρόνους κάτω από 2.40).

Τους αθλητές, μετά από 3 έως 3,5 ώρες αγώνα περίμενε το καλύτερο –όπως αποδείχτηκε- τμήμα του αγώνα. Καγιάκ με διπλό κουπί, σε μια διαδρομή 6km out & back. Και ήταν το καλύτερο γιατί κανένας (από όσους τουλάχιστον δεν είναι έμπειροι) δεν περίμενε τόσο καλή συμπεριφορά από τα σκάφη «σκληρού τύπου» που διέθετε η διοργάνωση. Τα σκάφη αυτά αποδείχτηκαν βολίδες, σε σχέση με τις συνηθισμένες φουσκωτές «μαούνες» που χρησιμοποιήθηκαν σε όλους τους μέχρι σήμερα ελληνικούς αγώνες περιπέτειας. Με μια πρόχειρη εκτίμηση, υπολογίσαμε μετά τον αγώνα ότι θα χρειαζόταν περίπου 50-60% περισσότερος χρόνος για να καλυφθεί αυτή η απόσταση με φουσκωτά καγιάκ. Ήταν τόσο καλή η συμπεριφορά των καγιάκ στη λίμνη, που παρά το γεγονός ότι στη μισή διαδρομή πήγαιναν με αντίθετο άνεμο ελάχιστη ήταν η χρονική απόκλιση από την υπόλοιπη μισή διαδρομή, όπου ο άνεμος ήταν ευνοϊκός.

Οι διαφορές στο καγιάκ άνοιξαν ελάχιστα ανάμεσα στους επικεφαλής και οι Δρούγιας-Σταμούλης βγήκαν με ελάχιστα μεγαλύτερη των 3 λεπτών διαφορά από τους διώκτες τους Κοτόπουλο-Διττόπουλο, ενώ οι μικτές της Salomon έκαναν πολύ καλή κούρσα. Να πούμε εδώ ότι παρουσίαζε ενδιαφέρον το γεγονός (παρά την αναίρεση της έννοιας της διάσχισης) ότι οι ομάδες που επέστρεφαν μετά το μισό της διαδρομής συναντούσαν τις υπόλοιπες που ακόμα πήγαιναν, εκτιμώντας έτσι και τις διαφορές που τους χώριζαν από τους αντιπάλούς τους. Συνολικά πάντως και σ αυτή την ειδική οι διαφορές ήταν πολύ μικρές ανάμεσα στους πρώτους και τους τελευταίους, αφού δεν ξεπέρασε το 43% η διαφορά επίδοσης της καλύτερης με τη χειρότερη, ενώ η μέση διαφορά ήταν μόλις 20%. Αυτό φυσικά ευνόησε εκείνους που περίμεναν (λόγω κακής τεχνικής) ότι θα «βουλιάξουν» στη λίμνη. Ήταν στην κυριολεξία ένα ανέλπιστο δώρο.

Στη λίμνη όμως άρχισαν οι πρώτες απώλειες: η Μαρία Πουλοπάτη εγκατέλειψε πριν το καγιάκ, καθώς αγωνιζόταν με πυρετό, αφαιρώντας δυστυχώς μεγάλο ενδιαφέρον από τη μικτή κατηγορία. Μεγάλη απώλεια ήταν και η εγκατάλειψη των Καλοφύρη-Φάφαλη, που δεν τα πήγαν βέβαια καλά στο καγιάκ αλλά αυτό δεν είχε ιδιαίτερη σημασία σ έναν αγώνα 9 και πλέον ωρών. Θα πρέπει βέβαια να πούμε εδώ ότι ο Λευτέρης Φάφαλης (μέλος της εθνικής ομάδας στο σκι αντοχής, όπως και ο Καλοφύρης εξάλλου), μπήκε την τελευταία στιγμή στον αγώνα, αφού ο Αλέξης Γκούνκο που θα αγωνιζόταν αρχικά, ήταν κι αυτός άρρωστος.

Για όσους έχουν συμμετάσχει στο παρελθόν στο Pindos Crossing (2000-2001) είναι γνωστή η διαδρομή Λίμνη Αώου – Κορυφή Φλέγκα. Μια εντελώς ανηφορική διαδρομή 4-5 km με υψομετρική διαφορά 800 μέτρων, που δίνει την ευκαιρία για το μεγάλο ξεκαθάρισμα. Αρκετές ομάδες ξεκινώντας από τη λίμνη την πεζοπορική ανάβασή τους είχαν ήδη συμπληρώσει 5 ώρες αγώνα και τα προβλήματα κυρίως στα πόδια ήταν ένα μεγάλο εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεράσουν, μαζί με τη μεσημεριανή ζέστη. Κερδισμένοι σίγουρα βγήκαν όσοι ανεφοδιάστηκαν πριν την ειδική, καταναλώνοντας στερεή τροφή και πολλά υγρά.

Μια ασαφής πλαγιά με ήπια κλίση και θαμνώδη βλάστηση, χωρίς κάποιο σαφές μονοπάτι (ευτυχώς η διοργάνωση είχε σηματοδοτήσει τη διαδρομή με μικρούς κόμπους από πλαστική κορδέλα έργου σε συχνά διαστήματα πάνω σε κλαδιά δέντρων και θάμνων). Στην κεφαλή της κούρσας συνεχίστηκε η μάχη Σ-Δ και Δ-Κ ενώ πιο πίσω οι δύο μικτές που είχαν ξεχωρίσει (Κ-Α & Θ-Κ) προσπαθούσαν να διατηρήσουν τα κέρδη που είχαν αποκομίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή στον αγώνα. Ρ-Β ξαναμπήκαν στο παιχνίδι αφού ξεκίνησαν 5οι την ανάβαση αλλά πίσω τους ακολουθούσαν σε απόσταση αναπνοής μαζί τους διάφορες ομάδες: Παπαδήμας-Βαρελόπουλος (+1’), Μακρυγιάννης-Τσιαφτάρης (+1’), Τσούργιαννης-Κυριάκου (+6’), ενώ οι Καμπουρόπουλος-Metaxa με +16’ δεν έδειχναν ότι θα έπαιζαν τελικά κάποιο ρόλο στον αγώνα, παρά τις αρχικές προβλέψεις.

Η Φλέγκα ήταν η πλέον καθοριστική ειδική διαδρομή του αγώνα. Τα περίπου 15km της απόστασης που χώριζαν τη Λίμνη από τη Σαλατούρα του Σταυρού, στην είσοδο του Δρυμού της Βάλια-Κάλντας θα διαμόρφωναν σχεδόν και την οριστική κατάταξη των ομάδων μέχρι το τέλος. Στο κυνήγι της πρωτιάς, ο Γιάννης Διττόπουλος έπαθε ένα αρκετά σοβαρό διάστρεμμα λίγο μετά την κορυφή της Φλέγκας. Οι Δ-Σ κινήθηκαν σταθερά χωρίς απώλειες και έφτασαν στην αλλαγή στον καλύτερο χρόνο από όλες τις ομάδες (2.27). Οι Κ-Δ παρά την άτυχη στιγμή του δεύτερου τα κατάφεραν στο πεδίο (2.32) αλλά «προδόθηκαν» από την υποστήριξή τους, που στην πορεία της για το συγκεκριμένο CP έχασε το δρόμο και μαζί και 10 τουλάχιστον πολύτιμα λεπτά, που καθόρισαν και την τελική έκβαση της μάχης για τη νίκη. Οι Κ-Δ παρέμειναν 15 ολόκληρα λεπτά περιμένοντας το όχημα υποστήριξης στο Σταυρό και αυτό αποτέλεσε και τη χαριστική βολή των έτσι κι αλλιώς (έστω και για λίγο) υπερτερούντων αντιπάλων τους. Στην 3η θέση εμφανίστηκαν οι Β-Ρ με την τρίτη καλύτερη επίδοση στην ειδική (2.38), οι οποίοι προσπέρασαν τους Θ-Κ ακριβώς στην κορυφή Φλέγκα και έκαναν τα τελευταία 4km μαζί με τους Κ-Α. Οι Κ-Α έφτασαν 4οι σε 2.56 και έδειχναν να έχουν αρκετά αποθέματα δυνάμεων για να συνεχίσουν. Η έκπληξη ήρθε από τους Τσούργιαννη-Κυριάκου (μικτή) που κατάφεραν να αποσπαστούν από τις ομάδες που βρίσκονταν μαζί τους στο ξεκίνημα της ειδικής και αφού προσπέρασαν τους Θ-Κ έφτασαν στην 5η θέση (2.53). Την εξάδα έκλεισαν οι Θ-Κ (3.25) με φανερή την αδυναμία του Θεοχαρόπουλου, που ταλαιπωρείται από τραυματισμούς τους τελευταίους μήνες.

Κάποιες ομάδες δεν κατάφεραν να συνεχίσουν μετά απ αυτό το σημείο. Αυτοί που εγκατέλειψαν την προσπάθεια στο μέσο ή στο τέλος αυτής της ειδικής ήταν: Νάνης-Κασκάνης, Πασάκος-Σουφλής, Μακρυγιάννης-Τσιαφτάρης, ενώ από τη μικτή ομάδα Ξάνθη-Μπέλτσου, η δεύτερη εγκατέλειψε και ο Κυριάκος Ξάνθης συνέχισε μόνος του και μάλιστα μέχρι το τέλος. Όσο για τους υπόλοιπους που συνέχισαν στην ποδηλατική, αυτοί ήταν οι Καμπουρόπουλος-Metaxa, Παπαδήμας-Βαρελόπουλος και ένα ζευγάρι ομάδων που σχηματίστηκε από το σημείο αυτό μέχρι το τέλος του αγώνα: Δερμοσονιάδης-Σταματελοπούλου και Κουμενίδης-Σίμος.

Η διαδρομή της 5ης ειδικής ήταν 30 ποδηλατικά χιλιόμετρα σε χωματόδρομους, που περνούσαν από τα χωριά Περιβόλι και Αβδέλλα για να φτάσει λίγα χιλιόμετρα έξω από το Σπήλαιο, όπου θα ακολουθούσε η τελευταία ειδική. Ενώ όλοι είχαν σχηματίσει την εντύπωση από την προηγούμενη βραδιά ότι πρόκειται για μια πολύ εύκολη διαδρομή, χωρίς μεγάλες υψομετρικές και κυρίως χωρίς ανήφορους, η πραγματικότητα τους διέψευσε πικρά. Τα πρώτα 18km ήταν όπως όλοι θα ήθελαν: ξεκούραστα. Μετά την Αβδέλλα όμως ήρθε η συμφορά. Ένας ανήφορος χωρίς τέλος ανάγκασε όλους τους αθλητές να δουλέψουν με μικρό δίσκο και μεγάλα γρανάζια στα ποδήλατά τους. Οι Σ-Δ ξέφυγαν με «χαρακτηριστική» άνεση από τους αντιπάλους τους και παρά τα δύο σκασμένα λάστιχα που είχαν, έκαναν ένα εξαιρετικό χρόνο (1.32), απέναντι στο 1.45 των Κ-Δ, που κι αυτοί είχαν να αντιμετωπίσουν μια κομμένη αλυσίδα. Στην 3η θέση η ανδρική Β-Ρ έδωσε μάχη μέχρι την Αβδέλλα με τη μικτή Κ-Α και στο τέλος έχασε με ένα σκασμένο λάστιχο, που την απομάκρυνε οριστικά από τη διεκδίκηση της τιμητικής θέσης και του γοήτρου να μη χάσει από μικτή ομάδα. Τελικά οι Κ-Α έφτασαν σε 1.44, ενώ οι Β-Ρ σε 1.51. Παρόμοια μάχη δόθηκε ακριβώς πίσω τους, όπου οι Κ-Μ πρόλαβαν τη μικτή των Τ-Κ και για ένα λεπτό έφτασαν πρώτοι στην τελευταία αλλαγή (1.40 απέναντι στο κουρασμένο 1.58), δίνοντας νέα τροπή και ενδιαφέρον για τις δύο ομάδες.

Η τελευταία ειδική (πεζοπορική) έφερνε τους αγωνιζόμενους στον ορεινό όγκο του Όρλιακα, ένα χαρακτηριστικό μικρό αλλά βραχωμένο βουνό που δεσπόζει μπροστά από τον μεγάλο όγκο της βόρειας Πίνδου, στα δυτικά των Γρεβενών. Ο Όρλιακας είναι το βουνό του Σπηλαίου και του Ζιάκα. Αετοφωλιά για τους πολεμιστές του παρελθόντος και σημαντικό πεδίο για τους σημερινούς ανθρώπους της περιπέτειας, αφού στα βράχια του βουνού έχουν ανοιχτεί αμέτρητες αναρριχητικές διαδρομές. Η διαδρομή που επιλέχτηκε για να ενώσει το τελευταίο CP με τον τερματισμό ήταν μια μέτρια υπόθεση. Ένας υποτυπώδης χωματόδρομος στην αρχή, που κατέληγε σε ένα κάκιστο κατηφορικό χαντάκι ιδανικό για πτώσεις και διαστρέμματα, οδηγούσε σε ένα συμπαθητικό μονοπάτι που κάποια στιγμή περνούσε ανάμεσα από τους βράχους των κορυφών του βουνού. Συνέχιζε σε χαλαρές πλαγιές με μικτή «ξερή» βλάστηση (πεύκα, κέδροι και θάμνοι) και μόνο με τη βοήθεια της σηματοδότησης μπορούσε κανείς να κρατήσει το σωστό δρόμο. Στο τέλος για να φτάσουν οι αθλητές στο Σπήλαιο, έβγαιναν στον επαρχιακό χωματόδρομο για να διανύσουν το τελευταίο χιλιόμετρο προς τον τερματισμό.

Ο αγώνας άρχισε το φινάλε του πριν τις 5 το απόγευμα με το δίδυμο Σταμούλη-Δρούγια να τερματίζει πανηγυρικά κάτω από τις επευφημίες ξένων και ντόπιων στην πλατεία του Σπηλαίου. Οι δύο σπουδαίοι αθλητές έδειξαν την πραγματική τους αξία σ αυτόν τον αγώνα και θεωρούμε ότι έβαλαν τα πράγματα στην πραγματική τους σειρά. Από τους επιμέρους χρόνους που πέτυχαν, φαίνεται ότι ούτε μια στιγμή δεν έριξαν το ρυθμό τους και επιπλέον πέτυχαν σε όλες τις ειδικές (με εξαίρεση φυσικά την πρώτη) τις καλύτερες επιδόσεις. Έτσι και στην τελευταία ειδική πέτυχαν χρόνο 57 λεπτών, που τους οδήγησε σε ένα συνολικό χρόνο 8 ωρών και 52 λεπτών (8:52). Απ ότι φαίνεται οι Κοτόπουλος-Διττόπουλος δεν είχαν τις δυνάμεις ή τη διάθεση μετά τις απανωτές αναποδιές που είχαν νωρίτερα, να συνεχίσουν να κυνηγούν τον αγώνα. Έτσι στην τελευταία ειδική έκαναν χρόνο 1.16 (μόλις τον 6ο καλύτερο!) και τερμάτισαν δεύτεροι (9:43). Στην 3η θέση κατέφθασαν οι Κωστόπουλος-Αναστασίου στον πολύ καλό χρόνο των 9:59, έχοντας πλησιάσει τους προηγούμενους στα 16 μόλις λεπτά και ταυτόχρονα έχοντας απομακρυνθεί κατά 14 λεπτά από τους επόμενους, που ήταν οι Βενετικίδης-Ρήγος με χρόνο 10:13. Είναι αξιοσημείωτο ότι η ομάδα Κωστόπουλος-Αναστασίου ήταν η ομάδα με το λιγότερο χαμένο χρόνο στη διάρκεια του αγώνα, ξοδεύοντας μόλις 9 λεπτά (?) στις αλλαγές !!! (μέσος όρος 2 λεπτά/αλλαγή) Η επόμενη ήταν αυτή των νικητών με 11 ενώ η πιο αργή ομάδα ξόδεψε 33 ολόκληρα λεπτά. Πιο πίσω αλλά όχι σε μεγάλη απόσταση δόθηκε μια ακόμα μάχη ανάμεσα στη μικτή Τσούργιαννη-Κυριάκου και στην ανδρική Καμπουρόπουλου-Metaxa με νικήτρια και πάλι τη μικτή που μετά από αλλεπάλληλες εναλλαγές στο τελευταίο τρίτο του αγώνα κατάφερε να φτάσει στον τερματισμό μπροστά, με διαφορά ενός μόνο λεπτού!

Τελικά μόνο 10 ομάδες από τις 18 που πήραν εκκίνηση ολοκλήρωσαν κανονικά τον αγώνα, τρέχοντας μαζί όλες τις ειδικές διαδρομές. Απ αυτές οι 6 ήταν ανδρικές και οι 4 μικτές. Οι δύο τελευταίες ομάδες του αγώνα τερμάτισαν χέρι-χέρι στις 9:30 το βράδυ, κάνοντας την τελευταία ειδική με φακούς, σε μεγάλο μέρος της. Σε μια μικρή τελετή λίγο αργότερα απονεμήθηκαν τα κύπελλα και τα χρηματικά έπαθλα στις νικήτριες ομάδες, προσφορά του Δήμου Ζιάκα Γρεβενών.

Παράλληλα, την ίδια μέρα έγινε κι ο μικρός αγώνας, για όσους ήθελαν κάτι πιο κοντά στα μέτρα ενός αρχάριου ή όχι τόσο προπονημένου φίλου της περιπέτειας. Σ αυτόν συμμετείχαν 9 ομάδες και νικήτρια αναδείχτηκε η μικτή Αγγελάκη-Τζίμα.